¿E
como se recibe aquí?
O público sempre é receptivo
e entusiasta, non sei se é polo novidoso. Hai quen di que é o
que nos faltaba aos galegos facer flamenco pero iso non o oín
en ningún concerto.
Digamos
que o seu é un disco de flamenco marítimo.
Sempre me sentín moi de aquí,
en especial, da Pobra que é onde están os meus recordos, a miñas
xentes e a miña vida ata os 17 anos. Cando compuxen tomei como
sensacións todo aquilo e o disco comezou tendo como idea as pedras
da costa daquel mar.
A súa
guitarra ten moitas cores, tanto toca flamenco como música experimental
coa Psicofónica de Conxo, acompaña a Uxía Senlle ou Maite Dono...
Porque o que me gusta é a
música. Normalmente os músicos de flamenco apréndeno na familia
e é para eles algo case relixioso. Eu non teño nada diso. Hai
cousas que me dá a Psicofónica de Conxo ou tocar con Uxía que
non me dá o flamenco. Para min son ventás abertas que me liberan.
Pásoo moi ben e sempre traio cousas de volta.
Neste
disco é protagonista, noutros aparece como músico acompañante.
Para min é estupendo. O meu
ego non se resinte para nada en ningunha das situacións.
Tamén
da cursos de flamenco.
Din varios, para xente que
se inicia. Explícolles que é un fandango ou como se tocan as palmas.
¿Palmea
ben?
Palmear é moi difícil. É un
instrumento que ten tres sons e facelo ben é labor dun percusionista
profesional. Trátase dunha cuestión de ritmo e coñecer a linguaxe
porque palmear nunha bulería non é o mesmo que nunha alegría.
¿Que
son os paus do flamenco?
Como os da música tradicional
galega. Teñen dúas características, unha o tipo de cante e outra
o ritmo. No disco intentei que estiveran presentes os máis habituais.
Hai dúas bulerías, unha alegría, unha colombiana, unha taranta,unha
rumba e dous tangos.
A
portada do disco é obra do artista Antón Lamazares.
Gústalle moito o flamenco
e nunha conversa de hai tempo díxome, "os artistas facedes portadas
moi feas, cando queiras encárgame unha". Chameino, mandeille o
disco e el escolleu esta obra. O curioso é que cando eu a vin
era como se estivese a ver a Punta de Cabío.
Imaxino
que terá os seus músicos preferidos dentro do flamenco.
Como compositor e como guitarrista
gústame moito Vicente Amigo pero o mellor, o que inventou esta
outra maneira de tocar é Paco de Lucía. O que fago é un camiño
que el abriu. Antes case non había solistas de guitarra.
¿Gustaríalle
montar un cadro flamenco?
Precisa bailaores, cantaores
e palmeiros que non hai aquí. Participei en varios espectáculos
con xente de fora. Son realista e sei que é difícil. Só como exemplo
está o problema que teño para atopar palmeiros para a presentación
do disco que no escalafón dos integrantes do cadro non son os
máis importantes.
¿A
que cantaor lle gustaría acompañar? Pode soñar na resposta.
A todos os da miña xeración
nos tería gustado acompañar a Camarón de la Isla. Era un innovador,
un músico enorme, xenial. O que pasou con el foi tan extraordinario
que non hai ninguén que rompera coa súa imaxe. Camarón gustáballe
aos especialistas e ao público. Despois está toda a súa lenda.
Publicada en A
Nosa Terra
